Eskiden bayramlar takvimde değil, kalpte başlardı…
Bir gün öncesinden sarardı içimizi bir sevinç.
Evde tatlı bir telaş, mutfaktan yükselen mis kokular,
Annemin elleri, babamın sessiz gururu…
Sabah erkenden kalkılırdı,
Üzerimize giydiğimiz bayramlıklar sadece kıyafet değil,
Sanki mutluluğun kendisiydi…
Kapılar çalardı ardı ardına…
Kim o diye sormaya gerek yoktu,
Çünkü gelen ya komşuydu ya akraba,
Ama en çok da “bizden biri”ydi…
Şimdi…
Kapılar biraz daha kapalı,
Sofralar biraz daha eksik,
Kalpler biraz daha yorgun…
Gidenler var…
Uzak kalanlar var…
Ve biz, o eski bayramların sıcaklığını
İçimizde arar olduk…
Ama biliyorum…
Bayram dediğin aslında hâlâ burada…
Bir çocuğun gözlerindeki ışıltıda,
Bir büyüğün duasında,
İçten söylenen bir “iyi bayramlar”da…
Belki eskisi gibi kalabalık değil artık…
Ama bayram hâlâ var…
Biz hatırladıkça, biz yaşattıkça…
Ve en çok da kalbimizden eksiltmedikçe…
Kalpten gelen her “iyi bayramlar”, geçmişe bir selamdır…
Recebiye’nin Gönül Köşesi